Over de maker

Op zoek naar informatie over zelfbeschadiging op het internet viel het mij op dat deze versnipperd en onvolledig was. Daar ik zelf in de loop der tijd veel informatie verzameld heb over het onderwerp, leek het mij een goed idee om deze opgedane kennis met anderen te delen.

Ik beschadig mijzelf in het kader van een dissociatieve stoornis Niet Anderszins Omschreven (DSNAO) nu ruim drieëndertig jaar. De zelfbeschadiging is begonnen op mijn vijfde levensjaar. De oorzaken die tot zelfbeschadiging geleid hebben en deze deels in stand werden gehouden zijn o.a.: tweede generatie oorlogsproblematiek, psychische mishandeling en emotionele verwaarlozing. Ook hertraumatiseringen in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) hebben later een rol gespeeld.

Ik heb verschillende behandelingen gehad in zowel psychotherapeutische leefgemeenschappen als op opname afdelingen van de sociale psychiatrie. De aanpak van deze behandelingen stoelden op de Rogeriaanse methode, de psychoanalyse tot extreme vormen van gedragsregulatie waarbij hoofdzakelijk straffen en belonen werden toegepast. Ook het negeren van de zelfbeschadiging was een ‘aanpak’ evenals het tekenen van een anti-zelfbeschadigings-contract en separeren aan toe, al dan niet in combinatie met vastbinden en veel medicijngebruik. Dit alles met weinig resultaat en nog meer opgelopen schade.

De frequentie van de zelfbeschadiging in die tijd was hoog. Ik sneed mijzelf op een gegeven moment elke dag en begon mijzelf brandwonden toe te brengen waar ik huidtransplantaties voor moest ondergaan. De uiterlijke vorm van zelfbeschadiging werd soms afgewisseld door perioden waarin ik mijzelf uithongerde en tussendoor van perioden van boulimia. Deels werd de boulimia uitgelokt door de bijwerkingen van sommige medicijnen die ik destijds slikte.

De zelfbeschadiging had en heeft voor mij verschillende functies. Zo werkt het tegen dissociaties en herbelevingen, wanneer ik onzichtbaar dreig te worden, tegen depressies en psychische pijn, wanneer ik geen grenzen naar een ander kan en durf te stellen en het verlaagt de druk wanneer de druk van buitenaf te hoog aan het worden is.

Inmiddels ben ik jaren verder en heb ik individuele psychotherapie waarin ik mijn trauma’s bespreekbaar kan maken. Naast de psychotherapie volg ik een lichaamsgerichte training met elementen uit de eurythmie (=antroposofische lichaamsgerichte therapie). Deze therapieën hebben ervoor gezorgd dat ik mijzelf minder vaak beschadig. Ondanks het feit dat ik mijzelf minder beschadig, heeft de zelfbeschadiging helaas wel een chronisch karakter aangenomen. Dit heb ik apart laten diagnosticeren. Het Repetitive Self-Harm Syndrome is op mij dan ook van toepassing. Door het apart te laten diagnostiseren heeft de zelfbeschadiging voor mij een eigen gezicht/identiteit gekregen die vergelijkbaar is met eetstoornissen.

Voor zowel de GGZ als het algemeen ziekenhuis heb ik een crisiskaart gemaakt. Door een menselijke opvang van een vaste chirurg ben ik minder bang voor ziekenhuis behandelingen. Daarnaast ervaar ik veel steun aan de Nederlandse Brandwonden Stichting (NBS) en ben ik sinds kort lid geworden van de Vereniging van Mensen met Brandwonden.

Carmen Espinosa