Zelfbeschadiging door de eeuwen

Zelfbeschadiging is zo oud als de weg naar Rome en is niet iets nieuws uit de moderne tijd. Om hier een indruk van te krijgen, volgt hieronder een overzicht hoe zelfbeschadiging zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld.

496-406 V.C. (Voor Christus): In het toneelstuk van Sophocles vermoordt Oedipus onwetend zijn vader en trouwt met zijn moeder. Nadat zij zelfmoord heeft geleegd, pakt Oedipus haar broche en steekt hiermee zijn ogen uit.

460-370 V.C.: Hippocrates' theorie van de vier lichaamsvochten beweerde dat men zijn "evenwicht kan hervinden door aderlatingen, en zich kon zuiveren door braken, laxeermiddelen of andere drankjes die het lichaam zouden zuiveren."

200 V.C.-200 N.C. (Na Christus): In India ontwikkelde de Hindoemythologie zich. In één mythe zag Soordas de Heer Krishna. Om het wondermooie beeld te bewaren, verwijderde hij zijn beide ogen. Soordas is dus letterlijk een blinde volgeling.

1e eeuw V.C.: Het verhaal van Cybele en Attis is geschreven door de Romeins dichter Catullus. Nadat hij ontrouw was aan Cybele hakte hij zijn lendenen af met een scherpe vuursteen. Hij werd het voorbeeld voor priesters en andere volgelingen op het festival van 'de Dag van het Bloed' op 24 maart.

2e eeuw-4e eeuw: Bijbelse verwijzingen. Marcus 9:47-48 Mattheus 6:22-23.

11e eeuw: Zelfbeschadiging als expressie van het Christelijk geloof werd beoefend door geselmonniken. Vele nonnen en gelovigen uit de Middeleeuwen hongerden zichzelf uit als zuivering, geselden en krasten zichzelf. Zelfs de huidige Rooms Katholieke beweging Opus Dei doet aan zelfkastijding.

Circa 1300: In Marco Polo's reizen beschrijft hoe hij de Kalief van Bagdad de Christenen bedreigde, door te eisen dat ze met hun geloof een berg moesten verzetten, of anders sterven als ze zich niet wilden bekeren tot de Islam. Een eenogige Christelijke schoenmaker werd gered omdat hij de tekst van Mattheus in acht genomen had. Marco Polo gaf als commentaar: "Door deze daad kan je over de voortreffelijkheid van zijn geloof oordelen."

1846: Het eerste onderzoeksrapport over zelfbeschadiging werd gepubliceerd. Het beschrijft een weduwe vol schuldgevoel die haar beide ogen had verwijderd.

1886: Een Afrikaanse bosjesmannenfamilie werd tentoongesteld in Berlijn. Vier van de zes familieleden hadden één of meer vingers die geamputeerd waren. Virchow heeft tekeningen gemaakt van hun handen en noteerde dat "bij elke ziekte van welke aard dan ook, het gebruikelijk is dat ze stukken van hun vinger amputeerden, te beginnen bij de pink aan de linkerhand." Vingeramputaties zijn ook gekoppeld aan rouw bij Afrikaanse stammen. De grootte van de amputatie (hoeveel van de vinger er werd verwijderd) zou de betrokkenheid van de geamputeerde met de overledene aangeven.

1888: De schilder Vincent van Gogh, die boos was op zijn huisgenoot, sneed zijn oorlel af en verzond deze naar een prostituee genaamd Rachel. Men beweert dat zijn daad verband houdt met haar naam, het roept gedachten op aan de bijbelse figuur die "treurt om haar kinderen." Waarschijnlijk wilde van Gogh dat ze treurde om hem en dat ze van hem zou houden.

1920: In Freud's theorie van de doodsdrift onttrekt de persoon zich aan menselijk contact en trekt hij zichzelf terug in een narcistische positie. In stilte leidt hij zichzelf naar de dood. Freud benadrukt dat het alleen door de activiteit van de levensdrift uiterlijk wordt afgebeeld als destructieve impulsen op objecten in de buitenwereld.

1938: Karl Menninger suggereerde dat zelfbeschadiging een poging zou kunnen zijn om zichzelf te genezen. Hij schreef: "Lokale zelfdestructie is een vorm van gedeeltelijke zelfmoord om volledige zelfmoord te voorkomen." Menninger heeft dit gedrag in vier categorieën ingedeeld: neurotisch, psychotisch en religieus.

1960: Eeuwen lang werd traditionele insnijding onder de Bangwastam in Afrika uitgevoerd om schoonheid te verhogen en de sociale status aan te geven. Het had ook medische doeleinden. Een ster gesneden in de huid boven de lever zou hepatitis voorkomen, en insnijdingen over het hele lichaam zou iemand bevrijden van geesten. Aan deze traditie werd een einde gemaakt in 1960.

1983: De interesse van de moderne psychiatrie voor zelfbeschadiging werd gekenmerkt door een verhandeling van Pattison en Kahan in 1983. Op basis van 56 gepubliceerde rapporten deelden Pattison en Kahan zelfbeschadiging in op basis van dodelijkheid, methode en herhaling. Ze stelden een kaart op waarmee alle zelfbeschadigingsgedragingen ingedeeld konden worden.

1990: Een wereldwijd geaccepteerde indeling van zelfbeschadiging werd opgesteld door Favazza en Rosenthal, voorgesteld in het boek "Bodies Under Siege" (1996).

2000: Groep meiden beter bekend als Girls Xpress, spreken op conventies om het onderwerp meer bekend te maken en de vele taboes te verbreken.